Een gedichtje

De week van Autisme, de week van zeer bijzondere kinderen.

Ik heb zelf twee kindjes met allebei een autisme spectrum stoornis.

De oudste heeft pdd-nos, de jongste heeft een vrij heftige vorm van klassiek autisme.

Voor mijn beide jongens, en voor alle andere “bijzondere” kindjes schreef ik dit gedichtje:

Ruiken aan de bloemen, of aan de net gewassen haren

In je eigen wereldje zijn, intens voor je uit zitten staren

In je hersentjes is het file, alles staat daar even vast, we wachten op groen licht

Je gezichtje is even boos, er rolt een traantje, maar al snel komt er weer een lach op je gezicht

Schrikken van een auto die voorbij komt sjezen of van het onweer daarbuiten

Zachtjes heen en weer bewegen, terwijl je erbij doet neuriën of fluiten

Iedere keer hetzelfde willen doen, iedere keer hetzelfde patroon

Voor een ander is dat misschien gek, maar voor jou is dat heel gewoon

Zoveel mogelijk willen horen, zoveel mogelijk willen weten

Zoveel mogelijk willen zien, om het daarna nooit meer te vergeten

Al weet je veel dingetjes al, toch blijf je het vragen

Wat toen niet lukte, word dan nu wel in je hoofdje opgeslagen

Soms lukt het spelen met andere kindjes je niet goed

Je wilt het zo graag, maar je weet niet hoe het moet

Je wilt graag samen spelen, samen hollen, samen rennen

Soms toch wel eng om nieuwe kindjes te leren kennen

Je wil soms niet knuffelen, niet worden getroost bij verdriet

Van een zachte stem word je rustig, of van het zingen van een rustig lied

Zachtjes leg ik je tegen me aan, ik wiebel als in een schommelstoel

Je word rustiger, zachtjes gaan we naar jouw wereldje, want hier is het maar een drukke boel.

©Nic