Google+ Followers

donderdag 4 april 2013

Een gedichtje


De week van Autisme, de week van zeer bijzondere kinderen.
Ik heb zelf twee kindjes met allebei een autisme spectrum stoornis.
De oudste heeft pdd-nos, de jongste heeft een vrij heftige vorm van klassiek autisme.
Voor mijn beide jongens, en voor alle andere “bijzondere” kindjes schreef ik dit gedichtje:



Ruiken aan de bloemen, of aan de net gewassen haren
In je eigen wereldje zijn, intens voor je uit zitten staren
In je hersentjes is het file, alles staat daar even vast, we wachten op groen licht
Je gezichtje is even boos, er rolt een traantje, maar al snel komt er weer een lach op je gezicht

Schrikken van een auto die voorbij komt sjezen of van het onweer daarbuiten
Zachtjes heen en weer bewegen, terwijl je erbij doet neuriƫn of fluiten
Iedere keer hetzelfde willen doen, iedere keer hetzelfde patroon
Voor een ander is dat misschien gek, maar voor jou is dat heel gewoon

Zoveel mogelijk willen horen, zoveel mogelijk willen weten
Zoveel mogelijk willen zien, om het daarna nooit meer te vergeten
Al weet je veel dingetjes al, toch blijf je het vragen
Wat toen niet lukte, word dan nu wel in je hoofdje opgeslagen

Soms lukt het spelen met andere kindjes je niet goed
Je wilt het zo graag, maar je weet niet hoe het moet
Je wilt graag samen spelen, samen hollen, samen rennen
Soms toch wel eng om nieuwe kindjes te leren kennen

Je wil soms niet knuffelen, niet worden getroost bij verdriet
Van een zachte stem word je rustig, of van het zingen van een rustig lied
Zachtjes leg ik je tegen me aan, ik wiebel als in een schommelstoel
Je word rustiger, zachtjes gaan we naar jouw wereldje, want hier is het maar een drukke boel.

©Nic





Geen opmerkingen:

Een reactie posten